Dag 9, Grote bomen in Mariposa Grove & het uitzicht van Glacier Point

Donderdag 11-09-2014: Yosemite National Park

Vanochtend hebben we eerst ontbeten in de cafetaria van Camp Curry. Aansluiten in de rij en maar kijken waar we uit konden kiezen. Het werden vette wentelteefjes met niet minder vette scrambled eggs en bacon. Dat hakt er wel even in op de nuchtere maag! De sterrenchefs werken blijkbaar niet in dit restaurant. Metteke heeft deze nacht nog even getwijfeld of er een beer bij de tent liep, maar dat was de buurman die aardig snurkte. Wat ons ook opviel was de brandlucht die er hing. Er schijnt sinds 9 september weer een bosbrand ten zuiden van deze vallei aan de gang te zijn.

Na het ontbijt zijn we op pad gegaan naar het zuiden van Yosemite, Mariposa Grove. In Yosemite heb je een paar plekken waar veel Sequoia's groeien en Mariposa Grove is een plek waar er een behoorlijk aantal relatief dicht bij elkaar staan. Dit is ongeveer 60 kilometer rijden, maar het park is ook ongeveer zo groot als Utrecht en Zuid-Holland samen, hebben Bassie en Adriaan ons geleerd. De parkeerplaatsen daar zijn vrij beperkt, het leek ons daarom verstandig om er voor alle dagjesmensen en touringcars te zijn. Dat is het voordeel van in het park zelf overnachten. In de vallei stond nog rustig een hert te grazen, maar terwijl ik Metteke daarop attendeerde kwamen er om de hoek bijna twee herten onder onze auto. Het ‘wildlife’ hier is zo tam dat deze beestjes rustig op een metertje van je auto blijven staan. Vervolgens zijn we de vallei uitgereden via het tunnelview point. De nevel hing echter nog te veel over de vallei om een echt mooi beeld te hebben. Hier komen we op de weg terug naar de camping ook nog langs, doen we gewoon nog een poging. Ik weet niet precies waar die bosbrand dan aan de gang is, maar daar hebben we onderweg niets van gemerkt.

Enige tijd later kwamen we aan bij Mariposa Grove, op een nog aardig lege parkeerplaats. We zijn hier uitgestapt en hebben een aantal Sequoia’s bekeken. Het hout van deze bomen is onbruikbaar en het wil schijnbaar ook niet branden, daarom staan deze bomen er al eeuwen. Of het door die vervelende clown en die irritante acrobaat komt weet ik niet, maar we hadden ze eigenlijk nog wel wat groter verwacht, ondanks dat toch nog steeds flinke bomen zijn. Het bleef ook nog steeds schitterend om hier tussendoor te lopen. We hebben onder andere via de California Tunnel Tree, een boom waar men een tunnel in heeft gehakt, en de Grizzly Giant ruim een uur door het bos gewandeld. Bij de omgevallen bomen merk je pas hoe dik ze zijn, de doorsnede is groter dan wij. Wat een joekels van dennenappels liggen er ook overal. Het was hier gelukkig lang niet zo druk als bij de wandeling gisteren, nu delen we het pad vooral met veel eekhoorns. Toen we er uiteindelijk genoeg van hadden en wegreden stond er een flinke rij voor de parkeerplaats. Goed idee om dit direct in de ochtend te doen. 

We gingen nog niet terug naar de camping, maar naar Glacier Point, een hoog uitkijkpunt over de vallei. Hemelsbreed zit het niet zo gek ver van onze camping vandaan, alleen om er met de auto te komen ben je dan toch al gauw drie kwartier bezig. De weg naar Glacier Point begint op de route van Mariposa Grove naar de vallei, dus deze twee bezienswaardigheden waren voor ons een prima combinatie. Via de eigenlijk vrij eenvoudige bergweg kwamen we aan bij de parkeerplaats. Hier was het nog wel even zoeken naar een vrij parkeerplekje, maar gelukkig vonden we er al snel één. Meer heb je ook niet nodig. Je kan vanaf het uitkijkpunt de rotsen El Capitan en Half Dome schitterend zien. In het voorjaar zij ook de watervallen erg goed zichtbaar, maar ondertussen hebben we begrepen dat er deze winter maar 20% van de normale hoeveelheid sneeuw is gevallen. Daardoor komt er nu bijna overal geen druppel meer naar beneden. Wel zonde dat wij net deze pech hebben. De Nederlanders die wij af en toe spraken hebben we daarom allemaal op de nog wel stromende Vernal Falls gewezen. De vallei was ook niet helemaal helder te zien, doordat de rook van de bosbranden het zicht een beetje vertroebelde. De overhangende rots mocht ik van Metteke niet beklimmen, helaas, maar logisch. Als je daar vanaf valt, dan kunnen ze je een paar honderd meter lager opschrapen. Overigens is deze rots ook afgezet met hekken, blijkbaar heeft deze rots al wat slachtoffers op zijn naam. 

We zijn weer terug gereden naar Curry Village. Dat duurde een uur, terwijl je hemelsbreed een kilometer ongeveer aflegt.. Het is echter geen straf om door dit prachtige bos te rijden. Eenmaal bij de camping aangekomen hebben we de auto geparkeerd en hadden al snel een plan voor de rest van de middag. Snel hebben we de zwemkleding aangetrokken en zijn toen de vallei ingelopen. Aan de rand van het riviertje hebben we lekker door het water gelopen en in het zonnetje gelegen. Heerlijk! Nu is het een riviertje, maar eind van de lente en begin van de zomer schijnt de Merced River een aardig wilde stroom te zijn. Dan wordt natuurlijk al het smeltwater van de bergen afgevoerd. Uiteindelijk heb ik het watertje nog wel overgezwommen op een punt waar het aardig diep was. Blijft toch ook nu wel koud water!

We hebben we de middag met een lekker drankje afgesloten in de huiskamer blokhut. Af en toe pakte de laptop iets van het kleine beetje WiFi op. Het wordt nu al weer donker, morgen verlaten we Yosemite via de beroemde Tioga Pass. Deze weg van (voor ons) west naar oost door de hoge bergen is maar een paar maanden per jaar open, daarna neemt de sneeuw de weg weer over. Yosemite is een prachtig, maar relatief druk park. Als we ooit nog eens naar Yosemite gaan, dan graag in mei/juni, als de watervallen nog te bewonderen zijn. Glacier Point en Mariposa Grove waren zijn wel echt de moeite waard om te bezichtigen en ook de Tioga Pass wordt door sommigen wel het hoogetpunt van de reis genoemd. Daar zijn we dan ook erg benieuwd naar. Helaas (nog) geen beren gezien.

Al op de teller: 752 mijl / 1.211 kilometer

Gereden afstand: 93 mijl / 149 kilometer

Totaal: 845 mijl / 1.360 kilometer