Woensdag 17-09-2014: van Springdale naar Bryce Canyon
Na vannacht in het lekkerste bed van deze reis geslapen te
hebben, stonden we op met ons mooie uitzicht op de rotsen. Als ontbijt hebben we een bakje koffie bij de buren gehaald en vervolgens de bagage vast in de auto gezet. De auto hebben we nog even bij
het hotel laten staan en zijn weer naar Zion National Park gegaan. Weer met een combi van beide
shuttles, in het park dit keer tot aan Weeping Rock. Een rots waar het water uitdruipt,
nadat het er meer dan 100 jaar over gedaan heeft om daar door de rots heen te
komen. Mooi om te zien, maar na een paar minuten is het weer tijd om te gaan. Dit was voor ons vandaag het meest verre punt het park in.
We zijn weer op de shuttle gestapt, 1 halte terug, naar the Grotto. Hier beginnen allerlei wandelpaden. Wij hebben het pad naar Emerald
Pools gepakt. Nog een halte verder had dit ook gekund en was het minder ver,
maar zo loop je niet 2 keer hetzelfde stuk. Dit bleek een gouden greep, het
stuk tot aan de Emerald Pools gaf ons een paar fantastische uitkijkpunten en
was erg leuk om doorheen te lopen. Wij hebben alleen de Lower Pool bekeken, een
klein plasje, wellicht mooi in de lente, maar nu niet bijzonder. The journey
was better than the destination. Wel mooi dat er onder andere gewoon een
waterval op het wandelpad lekte, lekker verfrissend, want het kwik steeg gewoon
weer boven de 30 graden. Hierna zijn we naar de Zion Lodge gelopen. Het is
inmiddels een familietraditie om daar in het gras te liggen lunchen, dus daar
hebben we trouw aan voldaan. Dat mocht ook wel even naar bijna 3 kilometer lopen in de hitte. Via Court of the Patriarchs, een mooi uitkijkpunt
op bergtoppen, hebben we het park verlaten en zijn in de auto gestapt.
Met de auto rijden we eerst weer een deel door het park via
een mooie slingerende bergweg naar het oosten. We zijn, na een paar zeer krappe tunnels te hebben doorgereden binnen de parkgrenzen nog wel even gestopt bij die rots met het
schaakbordpatroon. Daar liepen ook een paar Bighorn Sheep naast de weg. Niet lang daarna reden we het park weer uit. Zion vonden we echt prachtig. Ik snap best dat die mormonen het zagen als de ideale eindbestemming na een barre tocht richting het westen van Amerika. Dit was ons derde nationale park van de reis, maar zo compleet anders dan de vorige twee. Ik zou hier ook ooit nog wel eens de beruchte Angels Landing trail willen lopen, maar ik denk niet dat Metteke haar hoogtevrees dat net zo´n mooi idee vindt. Volgens mij is er dan nog steeds genoeg te vinden aan wandelingen zonder dat het gaat vervelen.
Daarna is de weg een tijdje niet heel bijzonder, totdat je
afslaat richting Bryce Canyon. Het volgende nationale park in Utah. Bij deze afslag begint scenic highway 12. Dat staat aangeschreven als zo'n mooie weg dat we er overmorgen pas klaar mee zijn. Dat komt omdat Bryce en het bijbehorende stadje aan een afslag van deze weg liggen en highway 12 eigenlijk de enige manier is om er te komen. Als eerst kom je op highway 12 door Red Canyon, waar de rotsen
al erg lijken op de foto’s die ik van Bryce Canyon heb gezien. Daar zit onder andere een grappig boogje over de weg, Red Canyon Arch, toch even het stoppen waard. We waren vrij
laat bij Ruby's inn RV Camprgound, we zijn natuurlijk ook pas ergens in de middag vertrokken. Op de campside hebben we onze blokhut gehuurd, met een stapelbed, een tafel
en 3 houten bankjes en that’s it.
We hebben even gezwommen, en zijn daarna gaan eten bij het restaurant van Ruby´s Inn. Ook hier konden we met zijn twee vrij snel terecht, terwijl er toch genoeg mensen aan het wachten waren. Ik had goede verhalen gehoord over de T-Bone
Steak. Dat is inderdaad een beste lap vlees. Heerlijk! Metteke haar bord met ribben was niets kleiner, wat een enorme hoeveelheid hier. Later hebben we naast onze hut een
vuurtje gestookt. Dat hadden we ook nog niet gedaan, dat is natuurlijk het nadeel van hotels in plaats van kampeerplekken. Tof dat we dat nu wel een keer konden doen. Vooral Metteke was erg druk met het opstoken van ons vuur met droge dennennaalden. Die branden uiteraard niet lang, maar zorgen wel voor een steekvlam. De pyromaan in Metteke heeft een leuke avond gehad. Daarbij hebben we marshmallows
geroosterd en ik weet meteen weer dat die dingen niet te vreten zijn.
Al op de teller: 1.817 mijl / 3.071 kilometer
Gereden afstand: 84 mijl / 135 kilometer
Totaal: 1.901 mijl / 3.206 kilometer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten