Dag 14, natte voeten in the Narrows

Dinsdag 16-09-2014: van Las Vegas naar Springdale

Vanochtend 8 uur zaten we in de auto. Gelukkig konden we via de uitgang richting parkeergarage vrij eenvoudig de koffers in de auto krijgen. Hoef je daar gelukkig niet het hele hotel mee door. Zonder koffers moest dat alsnog voor het uitchecken, maar zonder koffers doorkruis je het hotel een stuk eenvoudiger. Allebei vonden we het prima om weg te gaan uit Vegas. Die stad is bijzonder om eens gezien te hebben en vooral in de avond heeft het wat bijzonders, maar allebei hebben we veel meer met de natuur. De overgang de stad uit is enorm, in een keer rijdt er vrijwel niemand meer en is de stad afgelopen om over te gaan in woestijn. 

Vanaf nu staan er veel nationale parken op het programma. De big five van Utah, te weten Zion, Bryce Canyon, Capitol Reef, Canyonlands en Arches. In die volgorde gaan we ze zien, al hebben we niet overal evenveel tijd. In het plaatsje Mesquite, op de grens met Arizona hebben we snel een Walmart en een Subway aangedaan. hier zijn de regels wat strenger, dus Metteke moest eerst haar paspoort uit de auto halen voor we een paar biertjes mee mochten nemen. Alleen mijn paspoort was niet voldoende. Arizona verlieten we 50 kilometer later weer en wanneer je de grens overgaat naar Utah, is het ineens een uur later. Daarna zijn we doorgereden naar Springdale, het dorpje naast de ingang van Zion National Park. We hadden onszelf ingecheckt bij het hotel, Desert Pearl Inn, wat een schitterend hotel! Het zwembad kijkt uit op prachtige rotsen. 

Vervolgens zijn we op de shuttle bus gestapt. Eerst een bus vanuit het dorp die je naar het park brengt, waar we uitstapten en even bij het visitor center hebben gekeken. Zion is vanaf 1919 een nationaal park. Het park bestaat eigenlijk uit een grote, diepe kloof met wandelroutes aan beide kanten de bergen op. De bekendste routes zijn vrij uitdagend en gaan langs diepe afgronden. Er gaat helaas nog wel eens wat mis op die paden. Dat konden we Metteke en haar hoogtevrees niet aandoen. Er is gelukkig ook genoeg in de kloof zelf te zien. 

Vanaf de ingang pakten we de volgende shuttle het park in, voor auto´s is het grootste deel van het park afgesloten. Alleen de weg naar het oosten is opengesteld voor verkeer, daar rijden we morgen. Het is hier ook relatief druk ten opzichte van Yosemite. Dat lijkt denk ik al gauw zo, doordat iedereen zich rondom deze kloof begeeft. Het weekend zou ik dan ook maar vermijden in dit park. We zijn vanmiddag naar de laatste halte van de shuttles gegaan, Temple of Sinawara. Daar loopt een wandelpad waarbij de rotswanden steeds dichter bij elkaar komen. Daar komt de naam the Narrows vandaan. Uiteindelijk houdt het pad daar op en kan je alleen nog door het water verder. Uiteindelijk is de kloof zo nauw, dat je beide kanten tegelijk kan raken. Dat is echter aardig ver lopen, we besloten dat we gewoon de tijd in de gaten zouden houden. De terugweg duurt immers net zo lang als de heenweg. Gelukkig hadden we bij de Walmart schoenen voor deze wandeling gekocht. Metteke waterschoenen voor $ 3 en ik sexy Jezus Nikes. Een beetje wankelend over de stenen zijn we een heel eind deze pas ingelopen. Metteke gebruikte daar een mooie stok voor. Op sommige stukken was de stroming nog best stevig en moest je best wel even kijken waar je je voeten neerzet. Heel veel dieper dan tot de knieën werd het echter niet.  Deze kloof was de reden dat we ook een ouder fototoestel en een extra SD kaart mee hadden genomen op vakantie. Mochten we onderuit gaan of de boel laten vallen in het water, dan zijn alleen de foto's van deze wandeling maar verdwenen. Gelukkig bleek deze voorzorgsmaatregel voor niets te zijn genomen. Het is af en toe een pittige wandeling geweest, maar wel enorm mooi om te doen! Een echte aanrader.

Daarna zijn we rustig met de shuttle terug gegaan naar het hotel. Onderweg passeerden we wederom een aantal herten, maar ook hier merk je dat deze beesten wel heel erg gewend zijn aan mensen. We hebben onder het genot van een ijskoude Coors lekker in het zwembad gelegen. Heerlijk verkoelend en nog steeds zicht op de prachtige rotsen hier. Daarna gingen we richting de Spotted Dog voor een hapje eten. Dat restaurant wordt vaak getipt mocht je in Springdale willen eten. Daar reserveerde Metteke vast een tafeltje vanuit onze kamer. Slimme zet, want buiten stonden aardig wat mensen te wachten, terwijl wij vrijwel direct plaats konden nemen aan tafel. Misschien wel omdat wij maar met zijn twee zijn, maar toch. Metteke aan de steak en ik aan de ribs. Leuk tentje!

We sluiten af met een biertje op ons terrasje en uiteindelijk ploffen we nog even in de hot tub. Morgen gaan we in de ochtend weer Zion in om andere dingen te bekijken. Dan rijden we later op de dag naar Bryce, dat is gelukkig nog geen 100 mijl.

Al op de teller: 1.656 mijl / 2.659 kilometer 

Gereden afstand: 161 mijl / 412 kilometer

Totaal: 1.817 mijl / 3.071 kilometer