Dag 24, back home

Vrijdag 26-09-2014: van Los Angeles naar Zwolle

Een nacht die om 3.45 uur eindigde. Snel naar beneden om een taxi te laten komen. De koffers waren al ingepakt, dus het lukte ons om bij de hotel lobby te zijn om 4 uur. Er stond nog een taxi, daar heb je daan schijnbaar geluk mee, want ze schijnen al gauw te denken dat je al bent opgepikt en rijden dan zo weer verder. Nu hadden we meer geluk dan gistermiddag en we stonden 10 minuten later bij de balie van United Airlines. In no time waren we door de beveiliging heen en kon het wachten op de lange reis beginnen. Er gingen 4 vluchten vanuit Los Angeles naar Houston, waarmee wij onze vervolgvlucht zouden kunnen halen, gelukkig hadden we daar de eerste van.

De vlucht zelf ging prima. We zaten bij het gangpad, dus we hebben niet echt gezien dat we richting de Mexicaanse grens vlogen. In Houston konden we beginnen aan onze wachttijd van 4 uur op de volgende vlucht. Het vliegveld ligt niet op een bijzonder plek, we zijn dus in Texas, maar dat merk je nergens aan. Tussendoor hebben we ons lekker volgepropt bij Ruby's Diner, want het was voor ons gevoel toch al 9 uur in de ochtend. Daarna zagen we ons vliegtuig aankomen, maar het in- en uitladen van de bagage nam nogal wat tijd in beslag. Daardoor begon het boarden een half uur later dan de planning. Het vliegtuig bleef daarna nog een tijdje bij de gate staan en met drie kwartier vertraging vertrokken we weer.

De vlucht zelf ging zoals een vlucht van 9 1/2 uur hoort te gaan. Erg langzaam. We kregen al snel avondeten aan boord en daarna maken ze de boel donker voor de nacht. We hebben allebei een heel uur geslapen. Daarmee was de slaap voor ons gedaan. Elke keer als je bijna slaapt schraapt er wel iemand zijn keel of tikt er iemand je stoel aan. Daarnaast is het voor je gevoel natuurlijk nog lang geen nacht. Daarom was het fijn dat het ontbijt werd geserveerd. Eigenlijk is het dan net zo'n beetje de tijd dat je normaal gaat slapen, dan de hele dag weer voor je hebben is juist wel weer pittig. Het voordeel van zo lang vliegen is dat je weer een paar films kan kijken, dus dat is dan ook gebeurd. We landen daarbij ook nog op de polderbaan, dus daardoor kon ik tijdens de taxirit van een kwartier naar de gate mijn film nog afkijken.

Bij de bagageband ging alles al even snel. Welgeteld 2 koffers kwamen er nog na die van mij de band op, dus als een van de laatsten van onze vlucht konden we door de deuren heen, waar we al opgewacht werd door mijn ouders. Na een bakje koffie bij de Starbucks zijn we in de auto richting Zwolle gestapt. De cirkel was daarmee weer rond.

Wat een fantastische reis was het. Onze eerste grote reis samen wordt er eentje die ons moeilijk lijkt te overtreffen. (We gaan er vanuit dat er nog vele vakanties samen gaan volgen :D ) Elke dag zulke mooie dingen gezien en indrukken opgedaan en dat drieënhalve week lang. Alsnog hebben we dingen over moeten slaan of hebben we er minder tijd besteed dan we eigenlijk hadden gewild. Als we ooit hetzelfde rondje weer gaan doen, dan kunnen we er hopelijk 4 weken van maken. Alleen weten we nu al, dat we ook dan het gevoel hebben dat we tijd tekort zullen komen. 

Dag 23, Joshua Tree NP

Donderdag 25-09-2014: van Lake Havasu naar Los Angeles

Vandaag zijn we erg vroeg vertrokken. De rit naar Los Angeles zou zonder tussenstops al 5 uur bedragen. We hebben eerst ruim 2 uur door de woestijn gereden en toen kwamen wij bij de afslag van Joshua Tree National Park. We hadden dit park op de 'misschien' lijst gezet, mede gezien de lange rit terug naar LA. Daarnaast is het park berucht om de hoge temperaturen in de zomermaanden. We besloten toch maar even te gaan kijken, dat leek ons leuker dan Los Angeles zelf. Stiekem ook om het gevoel van vakantie toch nog een kleine verlenging te geven.

Joshua Tree is ook sinds 1994 pas een nationaal park. We hadden ons van te voren niet verdiept in dit park. Bij de ingang heeft een ranger ons uitgelegd, wat we volgens haar het beste konden gaan bekijken, toen we aangaven het park vooral van zuid naar noord te gaan doorkruisen. Daarna konden we op pad. Een paar mijl verder hadden we al 24 minuten oponthoud vanwege werkzaamheden aan de weg. 3 man die verkeer tegenhoudt en achter een pilot wagen verder laat rijden, terwijl je verder maar 2 man ziet werken aan de weg. Lijkt ons een duur grapje. We hebben eerst de Chola Cactus Garden bekeken. Wel apart dat je eerst helemaal geen cactussen ziet in het park en ze hier echt letterlijk bij bosjes staan. Het ziet er wel prachtig uit.

Daarna zijn we doorgereden naar Skull Rock, een rots in de vorm van een schedel. Wij stappen uit, en volgen Skull Rock Trail. Op de slippers en zonder water, want dat zat vlak aan de weg was ons verteld. Aan het einde van dat pad, ruim een kilometer later, kwamen we erachter dat we wel op het goede pad zaten, maar wij juist van Skull Rock afliepen in plaats van er naar toe. Volgens de kaart liep aan de andere kant van de rotsen een pad terug. Dat pad hebben we nooit gevonden. We zijn lukraak wat door de woestijn heengelopen en waren de weg ineens compleet kwijt. Op zoek naar de juiste weg ben ik ook nog in een cactus gaan staan. Dit is lang niet zo plezierig als dat het klinkt. Heb nog best last van mijn voet. Uiteindelijk zagen we de weg verderop weer liggen en na een uur en een kwartier waren we terug bij de auto. Vanuit de auto konden we die Skull Rock gewoon zien liggen... Helemaal super! Daarom zijn we niet naar het uitkijkpunt gegaan, we moesten nog 3 uur naar LA en dat gingen we maar direct doen. We kwamen nog wel door de Hidden Valley. Dat ziet er schitterend uit met allemaal Joshua Trees. Daarna reden we aan de noordkant het park uit en gooiden wat benzine in de tank voor het laatste stukje naar the city of angels. Joshua Tree was minder speciaal dan de andere parken die we gezien hebben (dat zijn natuurlijk ook niet de minste concurrenten), maar wel een mooie onderbreking van de rit. Als je dan toch in 2 dagen van de Grand Canyon naar LA rijdt, dan zou ik er zeker een stop maken. 

Zo'n 100 kilometer voor onze eindbestemming begon de bebouwing van Los Angeles. Maar de rit verliep vrij soepel, gezien je met twee mensen in de auto de files mag passeren over de carpool lane en dit keer had zo ongeveer de hele snelweg zo'n lane. In LA hadden we weer een hotel geboekt dat vooral lekker dicht bij het vliegveld moet zitten. Uiteindelijk zat dit hotel net als begin van de reis vlak aan highway 1. Het cirkeltje is daarmee op zo'n 5 kilometer na helemaal rond gemaakt. Bij het uitpakken van de auto kwam er al iemand van het hotel aangelopen om te vragen of we de auto wel weer snel zouden verplaatsen. We gaven aan dat we zo zouden gaan en zij de koelbox en de slaapzakken wel aan de ruim genoeg aanwezige zwervers zoude mogen geven. Het zou me echter niet verbazen als het gewoon in de vuilnisbak wordt gesmeten. We hebben onze spullen vervolgens op de kamer gezet om daarna afscheid te nemen van onze GMC. Jammer dat we die niet mee kunnen nemen.

We wilden na het inleveren van de auto gebruik maken van de airport shuttle van het hotel, maar blijkbaar moest je dat reserveren. Dat hadden ze bij de receptie best even kunnen zeggen toen dit onderwerp ter sprake kwam. We zagen de shuttle namelijk een paar keer langsrijden, maar die negeert je zonder afspraak ook gewoon compleet. De taxichauffeurs wilden het ritje liever niet doen, want dat was ze allemaal te dichtbij. Wij hadden echter geen idee hoe je terug moet komen bij het hotel. Uiteindelijk hebben we dan maar een prijs afgesproken om ons daar af te laten zetten. Dat afzetten zal vast op twee manieren zijn gebeurd. 

Eind van de middag zijn we nog heel even het zwembad ingedoken. Het zit er helaas zo goed als op. We hebben bij een junkfood tent in de buurt wat gegeten, heel enerverend is de omgeving van dit hotel niet en we hadden ons ook niet verdiept wat er hier in de buurt zou moeten zitten. We gaan de koffers zo opnieuw inpakken. Om 4 uur in de nacht brengt de taxi ons naar LAX. Daarvoor moeten we dan om half 4 naar de receptie om het te regelen. Qua service vinden we dit eigenlijk maar een slecht hotel. Het eerste hotel in Los Angeles was misschien wat minder luxe, maar is een stuk beter bevallen.

Dag 22, Helikoptervlucht & get your kicks on Route 66

Woensdag 24-09-2014: van Grand Canyon Village naar Lake Havasu

We wilden de zonsopgang zien bij de Grand Canyon. Daarom stonden we vroeg op. Er liepen buiten een paar hertjes rondom de gebouwen van de lodge. We kozen een plek waar een aantal mensen met flinke camera's klaarstonden voor de opkomst, in de hoop dat zij de plek goed doordacht hadden gekozen. Rondom het dropje zit je net in een kloof van de Grand Canyon, waardoor de rand een stukje verderop de zon voor ons tegenhield. Toch was het wel mooi om te zien. Daarna gingen we snel terug naar de lodge om een ontbijtje te scoren. 

Met een volle buik stapten we weer in de auto om de reis te vervolgen. We reden naar het zuiden, het park uit om na een kilometer of 10 te stoppen in het dorpje Tusayan. Daar hadden ween helikoptervlucht gereserveerd om de Grand Canyon van boven te bekijken. We gingen samen met 2 Duitsers. Metteke had het geluk dat ze voorin mocht, ze weegt blijkbaar het minste van de vier. Zij had dan ook het beste zicht. De vlucht zelf was schitterend, zelfs voor de pechvogels achterin. Dan zie je pas goed hoe het bos ineens stopt en er een gapend gat ligt. We vlogen in ongeveer 20 minuten naar de overkant en terug. Vroeger zakte men nog wel eens tot onder de rand, maar dat zal wel eens mis zijn gegaan, want dat doen ze tegenwoordig niet meer. Na deze vlucht vonden we de Grand Canyon ineens een stuk imposanter. 

 
Toen was het tijd om door te rijden naar Seligman. Daar begon onze rit back in history. We zijn een stuk over de oude Route 66 gereden. In zijn glorietijd was dit de grootste verbindingsweg tussen Chicago en Los Angeles. Van deze glorie is weinig meer overgebleven maar n de dorpjes buiten ze de geschiedenis  professioneel uit. Dit doen men door er oude auto's neer te zetten en andere zaken uit die jaren. De animatiefilms van Cars doen ook een duit in het zakje. In Seligman hebben we bij Delgadillo's een cheeseburger gegeten, dat was een must. Daarna zijn we nog gestopt in Hackberry, daar zit ook een voormalig tankstation die de oude glorietijd van deze highway doet herleven. Grappig dat ook de Dukes of Hazard telkens naar voren komen in de dorpjes, terwijl dat verhaal zich volgens mij toch in het zuidoosten afgespeeld zou moeten hebben. In ieder geval, dat is de streek van die confederatie vlag op het dak van de auto. Onderweg reden we langs een bord dat aangaf dat we hier niet mochten stoppen met de auto, dat kwam doordat er een groep gevangenen langs de kant van de weg aan het werk waren. Keurig bewaakt door wat met geweren bewapende agenten. Bijzonder, dat zie je in Nederland niet, alleen in films op televisie. Het einde van deze route was voor ons bij Kingman. Daar zit schijnbaar een aardig goederenvliegveld. Verschillende vliegtuigen van DHL stonden daar en de goederentreinen reden af en aan. Metteke heeft er 1 geteld en die had 117 wagons achter de locomotief hangen. Weer eens wat anders dan bij ons. 

Vervolgens zijn we snel de snelweg afgejakkerd naar Lake Havasu. Niet dat het daar zo bijzonder is, maar er is gewoon een overnachtingsplek nodig tussen de Grand Canyon en Los Angeles. Voor ons werd dat dus Lake Havasu en daar was het weer een fijne 38 graden. De hotelkamer was hier zo groot als een compleet appartement. We zijn voor wat afkoeling in het meer gaan zwemmen. Men schijnt het meer vaak te gebruiken voor van die powerboten, maar daar was nu niet veel van te zien. Het is een stuwmeer, doordat er weer een dam in Colorado ligt. Het water was ook aardig warm, dus heel veel verkoeling bracht dit eigenlijk niet. Daarna zijn we over de London Bridge gereden. Een of andere idioot hier heeft een brug in London gekocht en deze in stukjes naar dit dorp laten komen om er toeristen mee te trekken. Blijkbaar werkt dat, want wij overnachten er. We hebben net naast die brug gegeten bij een lokale brouwerij. Traditioneel sloten we onze dag weer af in de hot tub bij ons hotel. 

Morgen weer een lange rijdag, eigenlijk overheerst het gevoel al een beetje dat de reis af is. We moeten alleen nog via LA naar huis. Dat wordt een flinke rit, en we moeten ook afscheid nemen van de auto. Daardoor hebben we vooraf weinig gepland deze dag. Hopelijk zien we morgen toch nog wat mooie dingen. Als we wel tijd vinden voor Joshua Tree National Park moet dat toch wel lukken.