Dag 1, De reis begint

Woensdag 03-09-2014: van Zwolle naar Los Angeles

De wekker ging vanochtend om half 5. Dankzij de geweldige taxiservice van Metteke haar vader stonden we mooi op tijd op Schiphol. We stapten netjes uit bij de balie van United Airlines en keken binnen op het bord welke incheckbalie we moesten hebben. We zien New York staan, bij 10 balies verderop, dus wij lopen daar naar toe en gaan doodleuk proberen in te checken bij KLM. Na 3x proberen enige lichte frustratie ging er ineens een lampje bij ons branden. Het wel eens niet zou kunnen lukken, omdat we niet met KLM vliegen. Toen zij we maar naar de self check-in van United Airlines gekozen, maar daar stond vervolgens weer in beeld dat we er personeel bij moesten roepen. Dat begon weer lekker. Een meneer heeft er een kwartier over gedaan, maar toen had hij de tickets voor ons geregeld, alleen zonder stoelnummers... Of we dan bij elkaar zouden zitten kon ook niemand ons vertellen. 

Uiteindelijk bleek het juist in ons voordeel uit te pakken. We zaten bij een nooduitgang en hadden daardoor genoeg ruimte voor de lange benen van Metteke. Je mag hier alleen zitten als je in het Engels met de crew kan communiceren en je bereid bent mee te helpen in het geval van nood. We gingen graag akkoord, omdat het een extra ruime plek is and we speak all the tales. Iedereen was eerder aan board dan gepland, waardoor we 10 minuten eerder konden vertrekken. We hebben wat films gekeken, wat gelezen, wat geprobeer te slapen en sporadisch wat drinken gekregen van een stewardess die met twee verkeerde benen uit bed gestapt was en de reis was eigenlijk voorbij voor je tot 28.800 kon tellen.

Via New York kwamen we de VS binnen. De aanvliegroute was langs Manhattan, dat blijft toch een imposant stuk stad om te zien. We landen in Newark, dat is net over de grens van New York, in de staat New Jersey. Landen in Amerika houdt in dat je eerst je koffer afhaalt en dan door de douane moet, waar je ondervraagd wordt over je snode plannen in dit land. Pas daarna kan je de koffer weer afgeven voor je binnenlandse vervolgvlucht. Bij de douane zouden ze ook je koffer nog overhoop kunnen halen, maar dat lieten ze bij ons gelukkig na. We hadden na deze veekeuring van de Amerikaanse instanties ruim tijd tot de volgende vlucht, waardoor we nog even naar de juiste gate konden lopen om de skyline van Manhattan te bewonderen. Je ziet vooral het Empire State Building en de nieuwe WTC toren er goed bovenuit komen. Snel ben ik mijn oude vrienden van de Smahsburger nog even gedag gaan zeggen, daar heb ik 2,5 jaar geleden tijdens de overstap met Richard ook het eerste burgertje van de reis gescoord. 

Na een tijdje wachten zijn we met een halfvol vliegtuig naar Los Angeles gevlogen. Helaas geen gratis entertainmentsysteem in de hoofdsteun voor ons, dus we hebben deze uren veel uit het raam gekeken. Voor mijn gevoel zijn we eerst een stuk naar het noorden gevlogen en daarna richting zuidwesten afgebogen. We vlogen in ieder geval vrij lang over een enorm groot meer en de grote meren van de VS liggen in het noorden. Het was een heldere vlucht. We vlogen over landbouwvelden, die allemaal keurig in een dambordpatroon lagen. Wat moet dat saai zijn om doorheen te rijden, als de weg van kilometers hoogte al oneindig en kaarsrecht lijkt. Vervolgens ineens bergen, de Rocky Mountains om over te gaan in de woestijn met wat canyons. We hebben volgens mij al wat van Monument Valley en de Grand Canyon gezien nu.

Na aankomst in the city of angles pakten we voor de tweede keer onze koffers van de band. Omdat het een nationale vlucht was, ging dat nu gelukkig vrij snel. Na een paar minuten kwamen een shuttle busje, die ons naar de autoverhuurder reed. Na het invullen van wat papieren gaven ze aan dat we dan een auto mochten uitzoeken uit een bepaalde categorie. We besloten al snel dat in plaats van de geboekte Ford wat anders zou worden, een dikke GMC Jeep. We zijn eigenlijk benieuwd of Metteke wel boven het stuur uit gaat komen, wat een lompe wagen. Het was ongeveer een kwartiertje rijden naar het hotel van de verhuurder. Het was druk op de weg, maar dat is het in LA altijd heb ik begrepen. Het is even pittig om vermoeid door de lange reis te wennen aan het verkeer van een drukke stad, maar het verliep gelukkig probleemloos. Door de palmen langs de weg krijg je wel direct het gevoel dat het avontuur is begonnen. 

Na het inchecken bij het hotel besloten we om nog even de straat uit te lopen om de voeten in de Pacific te doen. Het is echter nog 2 km tot het einde van die straat. Het strand en de oceaan zorgen er toch wel voor dat het vakantiegevoel nog meer aangewakkerd wordt. Na een lange reisdag is een klein beetje ontspanning enorm welkom. De vermoeidheid kwam echter ook wel bij ons binnen. We besloten weer terug te lopen naar het hotel, waarbij we ergens in de straat een hapje hebben gegeten bij een Italiaan. Ook lekker toeristisch, we mochten op een gegeven moment nog mee zingen en proosten met het personeel met 'That's amore'. Daarna waren de knollen echt wel op en zijn we snel ons bed op gaan zoeken. We zijn nu ook al meer dan 26 uur wakker. 

Gereden afstand: 7 mijl / 11 kilometer