Maandag 22-09-2014: van Bluff naar Page
We kwamen daar om 11 uur aan en omdat de klok een uurtje terugging bij het binnenrijden van Arizona, werd dat 10 uur. De vierde en laatste nieuwe staat van deze reis. We hebben er richting Zion al een kilometer of 50 doorheen gereden, maar nu tellen wel de staat pas echt mee. We hebben in Page eerst even een broodje bij de Subway gegeten. Daarna hebben we ons om 11 uur gemeld voor onze tour door Upper Antelope Canyon. Kleine tip, geef nooit aan dat je voor een magazine of iets dergelijks werkt. Twee Fransen mochten niet mee met de tour, aangezien ze niet de juiste vergunning/aanvraag hadden ingediend. Ook niet nadat ze beloofden de foto's niet voor het blad, maar alleen privé te gebruiken. Die suggestie werd met hoongelach ontvangen.
Gelukkig mochten wij wel mee en werden ingedeeld bij de Navajo die Rickie heet. Vroeger hadden die gasten nog namen als Witte Veder, Dappere Strijder, Tamme Bizon, maar die tijden zijn niet meer. Rickie deed de tour door de canyon erg leuk, nadat hij ons in 20 minuten over de rivierbedding naar de canyon had gereden. Omdat het al tegen de herfst aanloopt heb je minder dat de zon echt de canyon in schijnt. Hij wist ons echter wel een heleboel plekken aan te geven voor mooie foto's en soms maakte hij deze ook nog voor ons. De zijkanten zien er echt bijzonder uit, helemaal als de zon er af en toe opvalt. Her en der zie je nog wat achtergebleven boomtakken van een flash flood, maar met dit weer liepen we geen risico op overstromingen. Tegenwoordig zijn er 5 maatschappijen die deze tours mogen geven, dus het is wel erg druk in de canyon. Af en toe kost het daardoor wat moeite om een foto te krijgen waar verder niemand bij op staat. Een aardig commercieel gebeuren, maar wel heel mooi om eens gezien te hebben.
Anderhalf uur later waren we weer terug. We reden vast naar de Travellodge een paar kilometer verderop, misschien dat we ook hier wel op tijd de kamer op mochten. Hier hield men zich echter aan de incheck tijd van 15 uur. We zijn daarom eerst naar Horseshoe Bend gereden. Ondanks dat het vanaf de parkeerplaats een kilometer lopen is naar het uitkijkpunt, is dit behoorlijk zwaar door het losse zand, gebrek aan wind en de hoge temperatuur. We hebben hier op een paar plekken op het randje gestaan (niet letterlijk, dat mag niet van Metteke) om te kijken en lekker een broodje gegeten in de schaduw van een rots. Wat een prachtig uitzicht, benieuwd hoe hoog het eigenlijk is. Weer compleet anders dan Death Horse Point en Gooseneck State Park. Bezweet ploeterden we hetzelfde pad weer terug richting auto.
Daarna reden we over de Glenn Canyon Dam, het park de Glenn Canyon in. We zijn naar een strandje met de naam Wahweap gegaan en hebben daar een lekker frisse duik genomen in Lake Powell en op het strandje geluierd en geslapen. Heerlijk relaxed, aangezien we toch al hadden gedaan wat we wilden. Daarna zijn we naar het hotel gegaan, wat nog een beetje uitzicht op Lake Powell biedt. Nu mochten we hier wel naar binnen. Dit was denk ik wel het minste hotel van de hele trip. Rumoerig, oud en echt vriendelijk waren ze ook niet. Waarschijnlijk was het daarom ook nogal goedkoop. Page heeft genoeg hotels, ik zou deze travellodge dan ook rustig overslaan.
Anderhalf uur later waren we weer terug. We reden vast naar de Travellodge een paar kilometer verderop, misschien dat we ook hier wel op tijd de kamer op mochten. Hier hield men zich echter aan de incheck tijd van 15 uur. We zijn daarom eerst naar Horseshoe Bend gereden. Ondanks dat het vanaf de parkeerplaats een kilometer lopen is naar het uitkijkpunt, is dit behoorlijk zwaar door het losse zand, gebrek aan wind en de hoge temperatuur. We hebben hier op een paar plekken op het randje gestaan (niet letterlijk, dat mag niet van Metteke) om te kijken en lekker een broodje gegeten in de schaduw van een rots. Wat een prachtig uitzicht, benieuwd hoe hoog het eigenlijk is. Weer compleet anders dan Death Horse Point en Gooseneck State Park. Bezweet ploeterden we hetzelfde pad weer terug richting auto.
Daarna reden we over de Glenn Canyon Dam, het park de Glenn Canyon in. We zijn naar een strandje met de naam Wahweap gegaan en hebben daar een lekker frisse duik genomen in Lake Powell en op het strandje geluierd en geslapen. Heerlijk relaxed, aangezien we toch al hadden gedaan wat we wilden. Daarna zijn we naar het hotel gegaan, wat nog een beetje uitzicht op Lake Powell biedt. Nu mochten we hier wel naar binnen. Dit was denk ik wel het minste hotel van de hele trip. Rumoerig, oud en echt vriendelijk waren ze ook niet. Waarschijnlijk was het daarom ook nogal goedkoop. Page heeft genoeg hotels, ik zou deze travellodge dan ook rustig overslaan.
We pakten begin van de avond wederom rustig onze auto om een paar honderd meter richting een restaurantje te rijden. Dit keer vooral omdat het zelfs in de avonduren nog flink warm is. Ook wisten we niet zeker er plek was in het restaurantje en iets buiten het stadje zitten een aantal van die ketens waar je altijd wel terecht kan. Dat is echter sowieso niet goed te lopen. We hadden een sushiboer, Blue Buddha, op het oog. Gelukkig was er plek en we vonden het allebei nog eens heel lekker ook! Eens wat afwisseling van alle lappen vlees en burgers.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten