Woensdag 24-09-2014: van Grand Canyon Village naar Lake Havasu
Met een volle buik stapten we weer in de auto om de reis te vervolgen. We reden naar het zuiden, het park uit om na een kilometer of 10 te stoppen in het dorpje Tusayan. Daar hadden ween helikoptervlucht gereserveerd om de Grand Canyon van boven te bekijken. We gingen samen met 2 Duitsers. Metteke had het geluk dat ze voorin mocht, ze weegt blijkbaar het minste van de vier. Zij had dan ook het beste zicht. De vlucht zelf was schitterend, zelfs voor de pechvogels achterin. Dan zie je pas goed hoe het bos ineens stopt en er een gapend gat ligt. We vlogen in ongeveer 20 minuten naar de overkant en terug. Vroeger zakte men nog wel eens tot onder de rand, maar dat zal wel eens mis zijn gegaan, want dat doen ze tegenwoordig niet meer. Na deze vlucht vonden we de Grand Canyon ineens een stuk imposanter.
Toen was het tijd om door te rijden naar Seligman. Daar begon onze rit back in history. We zijn een stuk over de oude Route 66 gereden. In zijn glorietijd was dit de grootste verbindingsweg tussen Chicago en Los Angeles. Van deze glorie is weinig meer overgebleven maar n de dorpjes buiten ze de geschiedenis professioneel uit. Dit doen men door er oude auto's neer te zetten en andere zaken uit die jaren. De animatiefilms van Cars doen ook een duit in het zakje. In Seligman hebben we bij Delgadillo's een cheeseburger gegeten, dat was een must. Daarna zijn we nog gestopt in Hackberry, daar zit ook een voormalig tankstation die de oude glorietijd van deze highway doet herleven. Grappig dat ook de Dukes of Hazard telkens naar voren komen in de dorpjes, terwijl dat verhaal zich volgens mij toch in het zuidoosten afgespeeld zou moeten hebben. In ieder geval, dat is de streek van die confederatie vlag op het dak van de auto. Onderweg reden we langs een bord dat aangaf dat we hier niet mochten stoppen met de auto, dat kwam doordat er een groep gevangenen langs de kant van de weg aan het werk waren. Keurig bewaakt door wat met geweren bewapende agenten. Bijzonder, dat zie je in Nederland niet, alleen in films op televisie. Het einde van deze route was voor ons bij Kingman. Daar zit schijnbaar een aardig goederenvliegveld. Verschillende vliegtuigen van DHL stonden daar en de goederentreinen reden af en aan. Metteke heeft er 1 geteld en die had 117 wagons achter de locomotief hangen. Weer eens wat anders dan bij ons.
Vervolgens zijn we snel de snelweg afgejakkerd naar Lake Havasu. Niet dat het daar zo bijzonder is, maar er is gewoon een overnachtingsplek nodig tussen de Grand Canyon en Los Angeles. Voor ons werd dat dus Lake Havasu en daar was het weer een fijne 38 graden. De hotelkamer was hier zo groot als een compleet appartement. We zijn voor wat afkoeling in het meer gaan zwemmen. Men schijnt het meer vaak te gebruiken voor van die powerboten, maar daar was nu niet veel van te zien. Het is een stuwmeer, doordat er weer een dam in Colorado ligt. Het water was ook aardig warm, dus heel veel verkoeling bracht dit eigenlijk niet. Daarna zijn we over de London Bridge gereden. Een of andere idioot hier heeft een brug in London gekocht en deze in stukjes naar dit dorp laten komen om er toeristen mee te trekken. Blijkbaar werkt dat, want wij overnachten er. We hebben net naast die brug gegeten bij een lokale brouwerij. Traditioneel sloten we onze dag weer af in de hot tub bij ons hotel.
Morgen weer een lange rijdag, eigenlijk overheerst het gevoel al een beetje dat de reis af is. We moeten alleen nog via LA naar huis. Dat wordt een flinke rit, en we moeten ook afscheid nemen van de auto. Daardoor hebben we vooraf weinig gepland deze dag. Hopelijk zien we morgen toch nog wat mooie dingen. Als we wel tijd vinden voor Joshua Tree National Park moet dat toch wel lukken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten