Zondag 14-09-2014: van Beatty naar Las Vegas
De eerste drie kwartier hadden we gister ook al gereden, richting Furnace Creek in Death Valley. Een kleine tussenstop maakten we bij het bord bij de ingang van Death Valley National Park. Hadden we gisteren ook al gedaan, alleen blijkbaar hadden we per ongeluk een of andere bijzondere instelling op het fototoestel gezet. Die foto's hadden een rare filter. Gelukkig ging dat in deze herkansing beter. Achteraf jammer dat we bij het binnenrijden van Yosemite niet gestopt zijn voor zo´n foto, dat is wel leuk om van elk park te hebben. Bij het verlaten van de Tioga Pass hing wel een bord waar we een foto van hebben, maar die bij het binnenrijden was een stuk mooier. Overigens rijd je bij Yosemite langs de kassa, zo'n tolbooth, bij de entree van het park, maar hier in Death Valley hebben ze geen kassa. Je wordt ter goede trouw geacht dat zelf te regelen. Je kan met deze temperaturen ook niet met goed fatsoen iemand langs de kant van de weg zetten natuurlijk. Onze jaarkaart dekt gelukkig de lading voor ons, dus uitstappen hoeft niet. We hebben bij Furnace Creek even in het visitor center gekeken, waar de thermometer buiten aangaf dat het halverwege de ochtend weer een comfortabele 40 graden Celsius was.
In Furnace Creek komen meerdere wegen bij elkaar. Gisteren hebben we een stuk richting het zuiden gereden. Nu pakken we vanaf hier de weg richting het oosten, naar Las Vegas. We hadden twee bezienswaardigheden langs deze weg genoteerd, die we vandaag willen bekijken. Als eerst zijn we naar Zabriskie Point gereden. Hier hebben de rotsen enorme weggesleten gleuven van het water (blijkbaar regent het er toch soms). Vanaf de parkeerplaats is het een klein stukje lopen naar het uitkijkpunt, maar dat is meteen zweten. Je ziet iedereen ook dezelfde tactiek toepassen. Zo dichtbij mogelijk parkeren, zelfs op die kleine stukjes een flinke fles water mee, uitpuffen, foto´s maken, even kijken en weer snel naar de airco. Zabriskie is wel echt een schitterend punt.
Het tweede punt waar we naar toe wilden, dat was Dantes View. De weg naar dit uitkijkpunt begint ook aan de weg naar Las Vegas, maar dan moet je nog een 13 mijl (circa 22 km) lange weg rijden voor je aan het eind van deze weg bij een uitkijkpunt op ruim 2,5 kilometer hoogte aankomt. Het diepste punt van de vallei (85,5 meter onder zeeniveau) ligt hemelsbreed 3 kilometer verderop. Door de hoogte is het hier ook een stukje koeler, maar nog steeds boven de 30 graden. Dit is toch wat comfortabeler dan beneden in de vallei. Je kan echt tientallen kilometers ver kijken, aan de andere kant van de vallei zie je de bergen van de Sierra Nevada waar Yosemite zo ongeveer begint. Bijzonder dat we het daar ´s ochtends gewoon fris vonden. Dantes View was het omrijden meer dan waard!
Toen was het tijd om de relatief verlaten Death Valley uit te rijden. Wat is dit een bizar park. Zo warm, maar ook zo prachtig. Vooraf hadden we vooral wat dingetjes opgezocht om te bekijken, omdat we er toch langs rijden, maar met die gedachte doe je dit park echt te kort. Ik had achteraf best nog wat meer van het park mee willen pakken.
Toen was het tijd om de relatief verlaten Death Valley uit te rijden. Wat is dit een bizar park. Zo warm, maar ook zo prachtig. Vooraf hadden we vooral wat dingetjes opgezocht om te bekijken, omdat we er toch langs rijden, maar met die gedachte doe je dit park echt te kort. Ik had achteraf best nog wat meer van het park mee willen pakken.
Eenmaal uit het park was het na 150 kilometer vrij rechte wegen en een paar dorpjes tijd voor de gekte van Las Vegas. Op het laatst kwamen we vanuit het zuidwesten uit de bergen aanrijden en zie je de hele stad al mooi liggen. Omdat we op het laatst per ongeluk een afslag misten bracht de navigatie ons over de Strip. Dan doe je er wat langer over, maar zie je meteen alle hotels. Het is net of ze een kind SimCity hebben laten spelen. Eenmaal bij Circus Circus hebben we even moeten zoeken voor een vrij parkeerplekje om in te checken, ondanks dat het allemaal plekjes voor maximaal een half uurtje inchecken zijn. Wat een ontzettend groot contrast met de leegte van Death Valley. We kregen de sleutel van de kamer en pakken een paar verdiepingen de lift om bij een soort boulevard uit te komen. Deze dien je over te steken om weer een zaal met gokmachines te vinden. Aan de rand van die zaal staan de liften om de toren met hotelkamers te bereiken. Na het brengen van de bagage naar onze kamer op 24 hoog hebben we de auto op een parkeerdek gereden, die gelukkig weer een vrij slecht aangegeven in- en uitgang in de gokzaal bij de lift heeft. De auto zien we overmorgen wel weer.
Het hotel heeft een indoor attractiepark, daar hebben we even rondgelopen. Daarna was het tijd voor een lekker uurtje bij het zwembadje. Bij Circus Circus is dat niet zo'n spectaculair als veel andere hotels, maar verkoeling biedt het wel. Het zwembad is ook weer te bereiken door in een toren op de 3e verdieping uit te stappen, een onduidelijke gang uit te lopen en dan sta je ineens boven aan een trap richting het zwembad. Het is ook niet de bedoeling dat het te makkelijk te vinden is allemaal. Uiteindelijk hebben we voor het diner maar in het hotel het buffet geplunderd. Beetje overrompeld van de warmte en alle indrukken hadden we niet veel zin om op zoek te gaan naar iets bijzonders. Dit buffet geeft het begrip vreetschuur weer een nieuwe betekenis. Een dame met een vlaggetje brengt je naar je tafel en daarna mag je los. Beetje hetzelfde idee als die wereldrestaurants in Nederland, er is van alles. Gewoon bunkeren waar je zin in hebt. Wat ons tot nu toe vooral opvalt hier is dat het niet uitmaakt waar je ook heen wilt lopen binnen het hotel, je moet altijd langs gokkasten en op welk tijdstip je er ook langsloopt, er zitten altijd mensen. Dat zijn niet van die glamoreuze mensen die je op tv ziet, om het maar even zacht uit te drukken.
In de avond zijn we over de Strip, langs de casino's naar het zuiden gelopen. De pracht en praal van de hotels in het donker is eigenlijk het enige dat wij echt op de agenda hebben in deze stad. Gokken doen wij eigenlijk nooit. Bij sommige hotels hebben we ook binnen gekeken. Vooral the Venetian was erg leuk gemaakt. Door zelfs het plafond te schilderen lijkt het of je er overdag langs de grachten loopt. In die grachten varen allemaal gondels, maar om daar nou in te stappen, dat vonden we wat overdreven. We hebben van de overkant van de weg de de vulkaan zien uitbarsten bij the Mirage, dat zag er mooi uit. Daarna zijn even bij Julius op de koffie geweest in Ceasars Palace. Het mooist vonden we de 2 fonteinshows die bekeken bij the Bellagio. Eerst op een nummer van Frank Sinatra (denk ik) en daarna Lucy in the sky with diamonds. Vanaf nu zal ik bij dat nummer vast altijd aan de fonteinen denken. Ik wilde nog in de achtbaan van New York New York. Maar die is tot 11 uur open en wij kwamen er precies om 11. Dat feest ging dus niet door. Vond Metteke niet erg, die wilde toch niet mee. We besloten dat het voor ons ook wel zo'n beetje genoeg was voor vandaag. Een taxichauffeur uit Ethiopië heeft ons toen weer naar Circus Circus gebracht.
Wat een indrukken vandaag. Morgen (ondertussen al weer vandaag) hebben we nog een dagje Vegas. Overdag staat er zeer weinig in de planning, even een dagje pauze in het uit de koffer leven. Lekker rustig aan doen bij het zwembad.
Al op de teller: 1.468 mijl / 2.358 kilometer
Gereden afstand: 188 mijl / 301 kilometer
Totaal: 1.656 mijl / 2.659 kilometer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten